Blog

Blog 10 oktober 2019

Distillery Exclusive

Wat is dat toch? Die sterke behoefte om die ene speciale Distillery Exclusive botteling te kopen. Ik zie dat regelmatig gebeuren bij een deel van mijn whisky reis deelnemers. Dan zijn we bij een willekeurige distillery en wordt daar slim door de tourguide geattendeerd op speciale de whisky “for sale in de shop only”. En ja hoor, meteen gekocht en wel 2 flessen. Want er zijn “er maar 300 van gebotteld”!

Ik kan wel genieten van het plezier dat de liefhebber daarvan heeft. Als een net gewonnen prijs worden deze bewuste flessen gekoesterd. Waarbij later pas de realisatie komt dat er op het vliegveld nog een uitdaging volgt vanwege de strikte handbagageregels. Maar dat los ik als reisleider wel op omdat ik altijd met grote koffer reis zodat er ruimte is voor deze onverwachte ‘buitenkansjes’.

De laatste keer dat dit gebeurde was bij een tweedaagse trip naar Edinburgh en de Highlands met een businessclub, begin oktober. Een korte reis maar met een prima programma gevuld met voldoende tijd om overal van te genieten. De cultuur, overweldigende natuur, heerlijke lunches en diner in sfeervolle locaties, tijd voor het netwerken en uiteraard de whisky. Zo bracht ik de gasten o.a. bij de distillery van Blair Athol in Pitlochry. In dit dorpje zouden we na afloop van de tour nog een heerlijke lunch gebruiken bij het restaurant Port na Craig aan de zalmrivier de Tummel, waarbij de gasten in stijl onthaald werden met muziek van een heuse bagpipe player. En uiteraard zalm op het menu.

Na afloop van de Tour door gastheer David, die met zijn onvolprezen humor de gasten boeide, was er nog een tasting van 3x single malts 12y én nog een toegift van de Distillery exclusive. “Die wil ik hebben” was de reactie van mijn tafelgenoot en hij ging op een draf naar de shop, nog wel informerend of daar tijd voor was in het programma. Natuurlijk……met hem waren er nog zeker 4 liefhebbers voor zo’n fles voor twee keer de prijs van een standaard botteling.
Met de twee flessen in de hand naar de uitgang werd Tourguide David nog even bedankt voor de Tour maar mijn gast kon het niet laten om er ook nog een opmerking over te maken. Blijkbaar had hij een helder moment toen hij zei: “eigenlijk zou deze whisky goedkoper moeten zijn dan de standaard Blair Athol botteling van 12y oud met sherry vatrijping. De Distillery exclusive is jonger en heeft een 50/50 sherry/bourbon rijping gehad. (bourbon barrels zijn veel goedkoper in aanschaf dan oude sherrycasks).

Zijn opmerking was natuurlijk volledig terecht en de reactie van David was met een glimlach: “maar jij hebt nu 1 van de 300 flessen en dat maakt het speciaal!”

En zo is het.

Blog 29 september 2017

Maar het restaurant is tevreden!

Op uitnodiging van een klant waarmee ik volgend jaar een 12 daagse reis naar Schotland ga beleven belandden we voor een gesprek bij een horecabedrijf in Leiden. Statig oud pand met indrukwekkend interieur en ook terras aan het water. Maar door de wat frisse bries pakten we liever één van de vele terrastafeltjes aan de zijkant van het gebouw, in de luwte en uit de drukte.

Al met al was het echt een hele klus maar ik kan al verraden dat het ons is gelukt om daar twee uur te zijn en we hebben ook nog totaal €42,60 gespendeerd. Echt het is ons gelukt, maar niet zonder slag of stoot.

Met een kwartiertje bijpraten konden we tegelijkertijd even aankijken wat het restaurant van ons verwachtte. Aangezien de bediening alleen zichtbaar was binnen aan de counter of aan de overkant op het terras aan het water bedacht ik mij dat ik de twee glazen Grüner Veltliner zelf kon bestellen aan de bar. En dat lukte prima. De barman vond het zichtbaar leuk dat ik dat deed. Even was ik in verwarring toen er ineens een serveerster aan ons tafeltje kwam vragen of wij iets wilden maar dat was een grapje natuurlijk. Ik had al besteld bij haar collega.

Voor het tweede glas, want de wijn was heerlijk alhoewel best prijzig met €5,60 per glas, wist ik intussen wat ik moest doen. Wat men van mij verwachtte deed ik dus toog weer maar binnen en bestelde daar de twee glazen wijn en tevens bitterballen. Dit maal noodgedwongen bij een andere serveerster. Best lastig dat van de bediening niemand op zijn/haar plek bleef staan.

Tegen het einde van de middag waren wij toe aan een afsluitende glas wijn, dus ging ik wederom naar binnen. Ik zag de bediening genieten van zoveel enthousiasme bij mij.

Uiteindelijk was het tijd om te gaan dus liepen we samen naar binnen voor de rekening want ik wil ze natuurlijk tot het laatst plezieren. Was best wel spannend want de barman wist niet wie wij waren en wat wij wilden afrekenen. Maar met onze vriendelijkste glimlach en geduld is het ons toch gelukt.

Zo zie je maar…..wij hebben alles over voor het restaurant zolang zij maar blij zijn, want daar gaat het om toch?

Wim Wamelink


Blog 24 augustus 2017

De GEUREN bibliotheek
Sinds ik in Noordwijk woon, intussen al weer drie jaar, heb ik ook het fietsen weer opgepakt als wekelijkse bezigheid. De omgeving is er prachtig voor, de streek van de duinen en de bollen. Ik rij dan op mijn ATB fiets steeds grotere rondjes om uiteindelijk weer op mijn bescheiden sportieve niveau uit te komen die ik had bereikt in de tijd dat ik nog in Nunspeet op de Veluwe fanatiek mijn rondjes reed in gezelschap van mijn vaste fietsmaat Peter. Maar nu rij ik en dat probeer ik 3 x in de week te doen. Daarbij passeer ik vele bollenvelden en is het groeiseizoen ook goed te volgen. Na de vroege bloei komt de tijd van het koppen en uiteindelijk midden in de zomer het rooien van de bollen. Dan na het drogen komt het pellen wat meestal door de vaste club familieleden en vrienden wordt gedaan aangevuld met studenten die het als bijbaantje doen. Of beter gezegd deden want tegenwoordig gebeurt het pellen vooral machinaal. Ik weet dat zo goed want ik ben lang geleden ook zo’n peller geweest. Alle dagen op een houten krukje zitten, weinig praten en alleen maar pellen. Als je dan dacht een volle mand te hebben, dus bijna 2 gulden 50 verdiend, dan kwam de bollenboer, schudde je mand en je zag zo de lading bollen slinken dus nog even door want het moesten VOLLE manden zijn.

Dat rooien van de bollen, ik reed langs de velden en rook de typische geur van het land en zijn opgegraven bloembollen in diverse soorten. Vooral hyacint en tulpen ruiken apart. Een geur van …., ja van uh…..nee, niet te benoemen. Maar zo overduidelijk herkenbaar dat ik mijzelf direct weer in gedachten terugzag in de benauwde bollenschuur tussen de oma’s in hun bloemetjes schorten en opgestoken haar. Die geur…!

Zo wordt mij tijdens een whiskyproeverij ook vaak gevraagd naar de geur. De proever herkent het maar kan het niet benoemen. De vraag: “Wat ruik ik ook al weer, zo bekend maar wat is het toch?” hoor ik zo vaak. Ik leg dan uit dat ik niet kan vertellen wat een ander ruikt omdat ieder zijn eigen geurenbibliotheek heeft. De geuren die je in je jeugd oppikt zijn later het snelst terug te leiden naar een specifiek moment of omgeving. De custard van oma als ik vanille ruik maar dat was mijn oma! Dan blijkt bij zo’n proeverij dat verschillende deelnemers ook verschillende dingen ruiken in een glas whisky. Dat heeft dan ook alles te maken met hun herkenning.

Mede dat soort momenten maakt dan een whiskyproeverij zo vermakelijk.

Cheers!

Op de foto Wim zoekt de geuren

Blog 4 juli 2017

Is de schrijfwijze belangrijk?

‘We zijn er bijna…..’
Ik las een aankondiging van het gezellig TV programma ‘We zij er bijna……’ van MAX TV waarin vakantievierders met hun caravans met camera gevolgd worden tijdens een georganiseerde groepsreis. Dit jaar is de reis naar Ierland dus trok het verhaal wat eerder mijn aandacht om even te lezen. Intussen zag ik ook al de eerste aankondiging op TV en daarin kwamen de vooroordelen en clichés direct al voorbij: “het regent daar altijd” en “dat links rijden wordt het probleem”. Het zal blijken allemaal erg mee te vallen wat het links rijden went snel en het weer is eigenlijk altijd goed als je luistert naar de kreten van de eilandbewoners zelf: “If you don’t like the weather….stay away or wait for 10 minutes” ????

Maar dan de schrijfwijze in de aankondiging in het omroepblad: “De reis gaat ook naar whisky destilleerderijen……” Als tekst-pietlut zou ik graag de tips willen geven dat beide woorden niet de juiste zijn want whiskey in Ierland wordt geschreven mét de e in whiskey. Datzelfde geldt voor de whiskey’s in de Verenigde Staten doordat de Ieren het daar hebben geïntroduceerd. In Schotland en in navolging de rest van de wereld is de schrijfwijze whisky zonder de e. Kleinigheid? Niet voor de whiskeymakers in Ierland!

Vervolgens het woord ‘gedestilleerd’. Waarom staat daar niet gedistilleerd, de i dus ipv de e. Beide woorden zijn in gebruik in de Nederlandse taal en zijn ook synoniem aan elkaar. Over het algemeen gebruikt men het woord destilleren bij zuiveren van vloeistof als water, dus verdamping en condensering, en wordt het woord distilleren gebruikt bij het scheiden van vloeistoffen als water en alcohol bij sterke dranken.

Ach, het is ook niet zo eenvoudig als je niet bekend bent met de materie dus ik neem het de schrijfster van de tekst niet kwalijk. Maar ik hou er van als zaken zijn zoals het hoort. Niet dat slordige gedrag van “het maakt toch niets uit” en “u weet toch wat ik bedoel”. Ik weet wat je bedoelt maar het maakt wel degelijk uit! Zo werd ik zelf ook eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Het gebeurde tijdens onze reis naar de USA waar we uitgebreid de tijd hadden om in Kentucky en Tennessee de diverse distilleerderijen te bezoeken. Op het einde van de dag had ik veel over Bourbon en Rye whiskey’s geleerd en geproefd. Eenmaal aan de hotelbar wist ik dan ook wat ik zou graag drinken en bestelde een whisky, waarop de barman mij het rijtje Schotse en Ierse single Malts aanwees om een keuze uit te maken. Ik gaf aan toch echt de Amerikaanse whiskey te willen dus Bourbon of Rye of Jack Daniel’s. Maar ja, dat had ik niet zo gezegd natuurlijk. Gelijk had ie! En deze les heb ik geleerd.

Ik ga de tekstschrijver van dienst van het omroepblad toch maar even tippen. Wie weet is ze er blij mee……

Cheers!

Wim Wamelink

Nieuwsbrief
Nieuwsbrief van 26 juni lezen? Klik hier

Blog 3 Juni 2017
Is het altijd de lastige leerling?
Vorige maand was ik aanwezig op de Horeca Vakschool in Zwolle. ROC Landstede afdeling consumptief heet het volledig. Ik was op uitnodiging van een aankomend leerkracht die een eindproject moest organiseren om daarmee zijn studie af te ronden. Dit eindproject, zo had hij bedacht, moest iets nieuws bieden en het moest vooral zijn organisatietalent laten uitkomen. Dus heeft hij diverse Masters uitgenodigd die een gastcollege over hun specialisme kwamen verzorgen.

Ik was daar in mijn rol als whisky expert in combinatie met een deel gastheerschap. Dat vond ik een leuke uitdaging en ben er graag op ingegaan. Vooral ook omdat ik zelf mijn schooltijd als een ongelukkige combinatie beleefde, heb ook op mijn 14e jaar dit instituut moeten verlaten, wilde ik graag mijn steentje bijdragen om de jongeren te helpen om de studie leuk te vinden. Dus ik naar Zwolle waar ik prima ontvangen ben en direct enkele bekenden uit mijn horecawereld kon begroeten. Zo was daar een truffelexpert, Euro-Toques was er, een thee- en een wijnexpert en enkele koks. Ieder van ons mocht twee maal drie kwartier vullen met een groepje studenten, 10 uit de keuken- en 10 uit de bedieningsbrigade. Erg leuk maar ook leerzaam voor mij om te doen.

Bij ontvangst van de leerlingen in mijn tijdelijke leslokaaltje gaf ik ieder de hand om te verwelkomen. Ik zag wel verbaasde gezichten en ze reageerden toch ook wel enthousiast. Eerst dacht ik dat ze zelf niet zo spontaan wilden zijn om een (gast)docent de hand te schudden. Maar bij de start van de 2e lesuur kreeg ik te horen, van de brutaalste, dat ik tot dan toe de enige gastdocent was die de hand schudde met de leerlingen. Hè? Dat kan toch niet zo zijn. Volwassen, oudere vakmensen, altijd bezig geweest in hun bedrijven met jonge medewerkers…..dan niet de beleefdheid hebben om de hand te schudden? Boven de partijen? Nemen we de studenten nog niet serieus als de ondernemers van de toekomst. Eerst was ik verbaasd maar nu nog steeds eigenlijk meer boos over dit feit.

In mijn eerste sessie zaten de studenten al snel met hun mobiele telefoons in de hand. Ik kreeg voor mijn beleving dan vooral niet de aandacht die ik wil of sterker nog, nodig heb om enthousiast mijn verhaal te kunnen doen. De reacties van mijn publiek werken bij mij altijd stimulerend. Doordat het uitbleef heb ik gemopperd over het gebrek aan respect voor mij als spreker. Dat heeft heel even geholpen maar al snel lag een leerling weer met zijn benen languit op zijn smartphone te typen. Ik heb het maar even gelaten maar bedacht me wel hoe dit zo kan en hoe ik daar anders mee om moet gaan. Of….moet ik dit maar accepteren en blij zijn dat ik niet meer met, en voor, jongeren hoef te werken? Nee, dat is mij de eer te na.

De tweede sessie heb ik direct na mijn vrolijke verwelkomen in de groep gevraagd of iemand een smartphone bij zich had? Meteen verbaasde studenten hoe ik zo’n domme vraag kon stellen. Natuurlijk hadden ze die en o, ja, die moet zeker uit? Neen! Ik wil graag dat iedereen nu de tijd neemt om foto’s te maken van mij en de prachtige whiskypresentatie om dat vervolgens te delen via alle sociale media. Dus groepsfoto, lachende gezichten, veel plezier met het delen en allemaal mijn website liken! Wat een andere sfeer. Want meteen daarna had ik alle aandacht en waren ze na afloop zo enthousiast dat ze riepen dat ik de leukste gastles van de dag had geboden….. kijk, wat een compliment.
Met een fles wijn als bedankcadeau op de weg naar huis bleef het maar door mijn hoofd malen……ligt het nu nog steeds altijd aan de jeugd? Nee hoor!

Whiskyreizen, wat een belevenis!

Vorige week mocht ik er weer 4 dagen zijn. Schotland, en wel Glasgow-Campbeltown-Jura en Islay. Dit maal met 8 medereizigers die het hebben aangedurfd om de organisatie en begeleiding geheel aan mij over te laten en zich daarvoor in te schrijven. Een lang weekend van donderdagmorgen, de eerste KLM vlucht naar Glasgow, tot zondagavond om 20.00 uur weer terug op Schiphol. Voor deze reizen, want ik ga minimaal 3 x per jaar met gasten naar Schotland, doe ik de gehele organisatie. Dus regel ik de vlucht, vervoer per luxe minivan die ik dan ook zelf bestuur, de hotels, restaurants, pubs en uiteraard de bezoeken aan de whisky distilleries. Men hoeft maar op Schiphol aan te komen voor vertrek en de rest gaat vanzelf. Bij het kennismaken zie ik de gezichten van de reizigers voor het eerst na het uitgebreide mailcontact over de reisdetails. Dan kan ik ook uitleggen dat ik vooral voor belevenissen ga want we willen met mooie herinneringen terug komen. Natuurlijk, ik ben geen reisagent, maar graag gastheer en wel gepassioneerd en kan ik veel plezier halen uit het laten genieten van de gasten. En dat is bij reizen niet anders! Omdat ik er vaker kom weet ik de weg en de mensen. De bijzondere momenten zijn daardoor vaker en makkelijker te beleven dan dat men op eigen gelegenheid reist. En dat voordeel pikken ze mooi mee.

Het is voor de liefhebber vaak een wens om eens het land van oorsprong van het gouden elixer, de single malt whisky te bezoeken. Maar ja, het imago van Schotland is toch dat het druilerig weer is met vaak regen, kil, groots en het eten……? En dat we daar toch niet onze zomervakantie aan willen opofferen, zoveel risico op slecht weer voor een paar glazen whisky? Eens maar het weer is vaak best goed, vergelijkbaar met Nederland. En als het tegenzit qua weer, luister dan naar de Schot: “If you don’t like the weather, stay away or…..wait for 5 minutes!” Ga dan ook mee in het voorjaar en najaar; in april ga ik altijd naar de eilanden aan de westkust, in het najaar naar de Speyside in The Highlands omdat dan de herfstkleuren zo overweldigend zijn.

Op zo’n reis met whiskyliefhebbers zijn er ervaren genieters maar ook vaak nieuwe ontdekkers van whisky. Wat men gemeenschappelijk heeft is de hobby. En dat maakt dat het snel een homogeen gezelschap wordt. Drie of vier dagen whisky beleven is heerlijk. Na de landing op Glasgow Airport haal ik de Mercedes Minivan op waar 9 reizigers in kunnen. Ik rij alle dagen de gehele route zelf de gasten rond. Op de eerste dag zijn we langs Loch Lomond gereden, langs het Loch Fyne met het dorpje Inverary en na de lunch doorgereden tot het zuidpunt van het schiereiland Campbeltown. Hiervoor hebben we de langste doodlopende weg (100 km) van Schotland afgereden met voortdurend het water van de zee in beeld. Maar het bezoek aan het havenstadje en uiteraard een uitgebreide tour bij Springbank distillery met als afsluiting een warehouse tasting waarbij whisky zo uit het vat wordt geproefd, is een overweldigende ervaring.

Voor de eerste overnachting verbleven we in het havenstadje Tarbert op korte rijafstand van Kennacraig waar de volgende morgen de eerste overtocht naar het whisky eiland Islay werd genomen. Vroeg op, dat wel, maar aan boord zo’n onverschrokken Full Scottish breakfast! Op Islay aangekomen hebben we al 3 beroemde distilleries aan de kustrand zien staan. Ardbeg, Lagavulin en Laphroaig. we hebben er zin in. Het eerste bezoek was echter Kilchoman, bekend als de farmdistillery met kort daarna Bruichladdich. Lunch in Bridgend hotel om vervolgens een warehouse tasting bij Caol Ila te ervaren. Maar liefst 5 drams! Overvaren van Islay naar Jura duurt 5 minuten en zodoende konden we eind van de middag nog een mini tourtje met proeverij krijgen van Rachel bij Jura distillery. (ze bleef speciaal voor ons open) Het hotel staat tegenover de distillery dus zaten we al snel aan een pint Scottish ale. Overnachten is daar geweldig. Wakker worden met de geuren uit de distillery is een unieke ervaring. Overal uitzicht op zee vanaf het hotel. En stilte….Prachtig.

Dag 3 vulde zich met meer van dit. ‘s Morgens bezoek aan Bunnahabhain, Ardbeg, dan Lagavulin en Laphroaig waar uiteraard de jaarlijkse rente op ons lifelong lease van het plot kan worden opgehaald. Een miniatuur Laphroaig 10-y. Geweldige marketing…. Lunch in het dorpje Bowmore in Lochside hotel met het restaurant aan zee. Om vervolgens een uitgebreide tour te doen in de gelijknamige distillery. Nog even nagenieten van het zonnetje aan de pier en het strand bij de haven met uiteraard een wee dram Bowmore! Wederom naar Jura voor de overnachting.

Op zondag de eerste overtocht naar Islay, dan de tweede overtocht naar het vasteland en dan rijden naar Glasgow maar niet zonder onderweg nog even in Inverary te lunchen bij het St. George! weer een geweldige reiservaring. Probleemloos, mooi weer, goede whiskybelevenissen, fijne hotels, heerlijk eten en vrienden voor het leven.

Zou u ook eens mee willen, informeer naar de mogelijkheden. Ofwel aansluiten bij een door mij georganiseerde reis. Ofwel kiezen voor een eigen tijd, duur, reisdoel met een eigen vriendenclub. Altijd maximaal 8 reizigers waarbij ik zelf de gasten rondrij, of minimaal 14 reizigers met gebruik van een touringcar met chauffeur.

De volgende reis is naar Orkney eind april (volgeboekt), dan weer naar Orkney begin mei (volgeboekt) en dan de eerste week in augustus op de Thalassa, een zeilboot met whisky en golf!

In oktober ga ik weer naar Islay voor een besloten vriendengroep en ook nog naar de Highlands waar nog plaats is.

Blog 1 April 2017
Whiskyfestivals zeer populair

Het seizoen van de whiskyfestivals loopt langzaam ten einde. Het was wéér meer en beter dan de voorgaande jaren. De eerste keer dat er een uniek festival voor whisky werd georganiseerd was in 2000 in Amsterdam. Op 1 middag werden daar whiskyproducenten en geïnteresseerden bij elkaar gebracht. Dat het gegeven whisky festival zo’n succesvol vervolg zou gaan krijgen kon destijds niemand bevroeden. Nu, seizoen 2016-2017 zijn er bij elkaar ruim 20 festivals verspreid over Nederland, van een lokaal middag gebeuren in de Achterhoek tot het grootste festival in Den Haag, het 3-daagse evenement ‘International Whisky Festival’ in november met ruim 7500 bezoekers.

Tijdens zo’n festival kan men, na betaling van een entreekaart variërend in prijs afhankelijk van de grootsheid van het festival, bij de diverse exposanten, veelal importeurs, slijters maar ook producenten, proeven van hun aanbod van dit vloeibare goud. Bij binnenkomst ontvangt men daartoe een glas en vaak een waterflesje. Een bezoek kan de tijd duren van een sessie van 3,5 tot 4 uur waarbij men de keuze heeft uit een middag- of avondsessie. Naast whisky is er ook meer te zien en te proeven, een stand met kazen, worst of chocolade die prachtige smaakcombinaties met whisky bieden. Kleding, Schotse items en whisky magazines. Maar er valt vooral veel te proeven.

Is er werkelijk zoveel verschil? Ja zeker! Ondanks dat het product op dezelfde wijze wordt gemaakt, distilleren van gerstennat, heeft iedere whisky een eigen verhaal. Én het water, én de gerst, de fermentatie, stookketels en zeker het gebruikte vat waar de whisky op lagert en de duur daarvan, bepalen allemaal het uiteindelijke karakter. Dus is er onnoemelijk veel variatie en dat biedt de beginnende whisky proever een lange en interessante ontdekkingsreis.

Tijdens zo’n festival is het vooral goed om veel informatie over de diversiteit te horen. Vooral leuk als daar ook daadwerkelijk iemand van de distilleerderij zelf bij aanwezig is. Die bieden naast de aanwezigheid op hun stand ook wel een speciale Masterclass waar dan weer apart voor kan worden ingeschreven.

Bij het bezoeken van een festival is het raadzaam om, als beginnende whisky liefhebber, eerst maar eens een rondje langs de stands te doen. Het is toch onmogelijk om veel/alles te proeven want na een aantal glaasjes is het serieuze proeven over. Dan blijft alleen nog maar lekker over. Dus bekijk op het gemak welke interessant zijn om te gaan proeven. Let op dat er in het begin van de sessie niet cask strength whisky wordt geproefd. De alcohol hiervan is veel te hoog en verdooft de smaakpapillen. Zo is het ook zeer af te raden om vroeg te beginnen aan peaty whisky’s, de geur van rook ontstijgt uit het glas. Deze met turfrook, direct herkenbaar, zijn zo dominant dat het daarna niet meer mogelijk is om de lichtere verfijndere smaken te ontdekken. Dus altijd van licht naar rokerig, en van laag in alcohol naar hoger….

Als de drukte op zo’n festival vloer het fijne en gezellige proeven in de weg staat dan bied ik persoonlijke, informele en vermakelijke whisky proeverij bij u thuis of op het werk. Al vanaf 2 personen en vanaf 4 drams (proefglaasjes) vanaf €27,50 p.p.

Zo kunt u alles te weten komen van whisky wat u altijd al hebt willen weten in uw eigen omgeving. Informatie die u niet bij de slijter of op festivals kunt horen.